کم توقع ترین قشر جامعه ایرانی کوچ نشینانی هستند که از هر جهت مظلوم واقع شده اند. این مردمان صبور، زحمتکش و خودکفا نسبت به جوامع شهری که بیش از هفتاد در صد آنها را مصرف کننده با شغلهای کاذب در بر گرفته قابل قیاس نیستند.

آمارها نشان داده است که یک خانوار عشایر نسبت به یک خانوار به اصطلاح مثبت شهری سی برابر بیشتر برای کشور صرفه اقتصادی دارد این در حالیست که بیشتر بودجه کشور صرف ساخت و سازهای کاذب و امور شهری که هیچ پایه و اساسی ندارد می شود. این بودجه های سرسام آور در شهرهایی هزینه می شود که فقط نامشان شهر است  که با اصول استاندارد  شهرسازی جهانی و فرهنگ زندگی سالم شهری اختلاف فاحشی دارد هزینه می شود. اگر در این چند دهه گذشته قسمتی از این بودجه های هنگفت در مناطق روستایی و عشایری برای پویایی اقتصاد آنها صرف میشد امروزه اینچنین جمعیت شهرها افزایش پیدا نمی کرد و اینچنین معضلات متعدد بی حساب و کتاب گریبان گیر مردم و دولت نمیشد.

آنقدر در حق عشایر ظلم شده که علاوه بر محرومیت کامل از حداقل امکانات زندگی، حتی بیشتر مراتعی که نسل در نسل متعلق به این مردمان بوده به عناوین مختلف از جمله مراتع منابع ملی.مناطق حفاظت شد و غیره... از دست آنها خارج کرده و بعد به صورت  غیرقانونی فروخته و یا واگذار کرده اند.(در هزاران سال گذشته اقتصاد بیشتر مردم ایران بیشتر بر پایه دامپروری و اندکی کشاورزی استوار بوده است) این مراتع امروزه یا زمین کشاورزی بی پایه و اساس ابتدایست یا باغ شهری و یا ساختمان. طوری پیش رفته که حتی ایل راهی هم برای عشایر نمانده است آنچنان در این مراتع دخل و تصرف کرده اند و منابع زیرزمینی آن را خشکانده اند که حتی دیگر نمیتوان از آن برای چراگاه هم استفاده کرد چه برسد برای کشاورزی. و اینچنین شد که این مردمان شریف علیرغم میل باطنی به این شهرهای پر از آشوب و هرج و مرج مهاجرت کنند‌.

ای کاش از همین جمعیت اندک عشایری باقی مانده با تمام وجود حمایت مالی و رفاهی  میکردند، چرا که اینان می توانند کشور را از تبدیل شدن به کویر نجات دهند!!!شاید بگویید چگونه؟ *از آن  جایی که آنان به صورت تمام وقت در دشت‌ها و کوهها مستقر هستند می توانند بهترین آبخیزدار طبیعی باشند با  در اختیار گذاشتن سهمیه‌ ای از انواع بذرهای و نهالهای مختص آن مناطق  برای هر خانوار آنان می توانند این بذرها و نهالها را با خود به تمام مناطقی که در آنجا مستقر هستند برده و به فواصل معین پخش و کاشت کنند .با این کار ساده ولی بسیار مهم و حیاتی، چندی نمی پاید که تمام آن مناطق به مراتعی پر گیاه و درخت تبدیل میشود که علاوه بر مثمر ثمربودن برای خود عشایر، مهمتر اینکه از تبدیل مراتع به کویر جلوگیری میشود واین کار خود بهترین آبخیزداریست که باعث تقویت آبهای زیرزمینی شده و از سیلابی شدن مناطق جلوگیری میشود و اینچنین میتوان مراتع کل کشور را بدون صرف هزینه آنچنانی از تبدیل شدن به بیابان نجات داد