مرودشت آنلاین- عبدالرضا بازوبندی: قرنهاست که آدمی با طبیعت و با محیط اطراف خود در جنگ و جدال بوده و هر چه بیشتر کوشیده طبیعت پیرامون خویش را زیر استیلای خویش در آورد و هر چه بیشتر بتواند از آن بهره بیشتری به چنگ آورد و به سخن دیگر محیط اطراف خویش را رام کند اگر چه این رام کردن و به چنگ آوردن روزی آرزوی آدمی بوده است و شاید هم هنوز در این فکر هست و خواهد بود که تسلط بی چون و چرای خود را بر طبیعت به اجرا در آورد و هر چه می گذرد به این آرزوی خود نزدیکتر می شود و طبیعت به مدد علم و تجربه و تکنولوژی در های خود را به روی آدمی می گشاید. اما از طرف دیگر این بهره گرفتن و رام کردن و در آن فقط افزایش ثروت لحاظ شده باشد و چند و چون  و معمای  طبیعت و محیط اطراف نادیده گدفته شود و کار کرد طبیعت مورد بی مهری واقع گردد ضرر و زیان آن نصیب آدمی می گردد که گاه برای جبران آن خیلی دور شده و برای خطای کرده خود قرنها باید تلاش کند تا بتواند کمی از عکس المعل طبیعت در مقابل تند روی های خودش بکاهد و یا کمی اثر زیانبار آن را خنثی سازد .

نمونه ها زیاد است آنقدر که لازم است متخصصان فن هر چه زود تر فکری کنند و عملی انجام دهند و کاری کنند. سالهاست بی آبی یخه شهرستان و کشور را گرفته، آبی که سالهای سال در روی و زیر زمین انبار شده در فاصله چند دهه از دل زمین مکیده شد انگار دود شد وبه هوا رفت چقدر از این آب ازدست رفته قابل بازگشت است؟ یک سانتیمتر خاک  به سالها ی سال نیازمندیم خاکی حاصل خیز . اما ما چه کردیم چند سانتیمتر خاک را از بین بردیم زمین زخم خورده را چگونه می توان مرهم نهاد واز ایجاد گرد و خاک و یا به قول امروزی ها ریزگردها جلو گیری کرد؟ محیط وحش را هرچه توانستیم از حیوانات کشتیم و بردیم بدون آنکه لحظه ای نگران باشیم ؟ این همه بر باد رفته چند قرن باید بگذرد تا جبران شود .حالا پس از این همه بی فکری ها  و کرده های بی اندیشه چه باید کرد چه می توان کرد ؟ شاید مشکل اینجاست  که ما آدمیان طبیعت را از آن خویش می دانیم یاد گرفته ایم که هر چه از طبیعت بدست می آوریم حق ماست هیچ فکر نکرده ایم که خود نیز جزیی از طبیعتیم  و به شرایط آن نیز باید گردن نهاد و به آنچه میکنیم به عکس العمل آن نیز فکر کنیم