چندی پیش محمد ظهرابی پیرامون سینمای مرودشت مطلبی نوشت که باز نشر آن در این روزها جهت یادآوری خالی از لطف نیست:
ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﯽ ﺳﺖ ﺗﺼﻮﯾﺮﯼ ﺳﯿﺎﻩ، ﺑﺮ ﭘﯿﮑﺮﻩ ﯼ ﺳﺎﻟﻦ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺷﻬﺮﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺑﯽ ﺷﮏ ﻋزاﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ !!!
ﭘﯿﺮﻫﻨﯽ ﺳﯿﺎﻩ ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻏﻤﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺩ. ﻫﯿﭻ ﭘﻮﺳﺘﺮﯼ، ﺍﺯ ﻫﯿﭻ ﻓﯿﻠﻤﯽ، ﺗﻦ ﺳﯿﺎﻩ ﭘﻮﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺰﯾﻦ ﻧﻤﯽﺳﺎﺯﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻏﺮﯾﺐ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻟﻢ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﻧﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺩﻭﺭ، ﺁﺛﺎﺭ ﻓﺎﺧﺮ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺩﯾﺪ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻫﻔﺘﻢ، ﮐﺰ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺩ .
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻓﺸﺎﺭ ﺁﻭﺭﯾﻢ، ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﯿﻨﻤﺎ، ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺣﺮﻓﻬﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﻩﺍﺟﺘﻤﺎﻉ، ﮔﺎﻩ ﻓﺮﻫﻨﮓ، ﮔﺎﻩ ﺳﯿﺎﺳﺖ، ﮔﺎﻩ ﻣﺴﺎﯾﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﯽ، ﮔﺎﻩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻄﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﯼ ﺩﺭﺩﻫﺎﯼ ﻋﻤﯿﻖ ﻭ ﺣﺴﺎﺱ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﯼ ﻫﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻫﻨﺮﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﯽ ﻋﻤﯿﻖ ﻭ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﻦ ﺧﺎﻟﯽ ﻭ ﺗﻬﯽ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻨﺮﯼ ﺍﺳﺖ .
ﮔﻮﺷﻪ ﻭ کنار ﺷﺎﻫﺪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ، ﺍﻣﺎ ﻋﻤﻮﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﺩﺧﯿﻞ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻮﺍﺹ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺘﺎﯾﺶ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﻫﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺣﺬﻑ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺍﺯ ﭘﯿﮑﺮﻩ ﯼ ﺷﻬﺮ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺍﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﮔﺬﺷﺖ
ﺩﯾﺪﻥ ﺑﯿﺮﻕ ﺳﯿﺎﻩ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﯼ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎﻟﻪ، ﺩﺭﺩﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﭘﯿﮑﺮﻩ ﯼ ﺷﻬﺮﻣﺎﻥ ﺣﮑﺎﮐﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ !!!.
ﺍﮔﺮ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ، ﺣﯿﻒ ﻧﯿﺴﺖ ﻋﻤﺮ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﻭ ﺁﺛﺎﺭﯼ ﭼﻮﻥ ﺑﯿﺪ ﻣﺠﻨﻮﻥ، ﺷﺒﻬﺎﯼﺭﻭﺷﻦ، ﻫﺎﻣﻮﻥ، ﺑﻪ ﺭﻧﮓ ﺍﺭﻏﻮﺍﻥ ﻭ ﺩﻫﻬﺎ ﺍﺛﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼﺍﯾﺮﺍﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻭ ﺍﺛﺮﯼ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﺭﻭﺯﻣﺮﮔﯽ ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﯿﻒ ﻧﯿﺴﺖ ﻋﻤﺮ ﻣﺎ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﭘﺮﻭﯾﺰ ﭘﺮﺳﺘﻮﯾﯽ، ﺣﻤﯿﺪ ﻓﺮﺥ ﻧﮋﺍﺩ، ﺧﺴﺮﻭ ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ ﻭ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ ﭼﻬﺮﻩ ﯼ ﻣﻮﻓﻖ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺣﺮﻓﻬﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﺩﺭ ﻋﺼﺮﯼ ﮐﻪ ﺳﯿﻨﻤﺎ، ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻫﻨﺮﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺟﺎﯾﯽ ﺧﺎﺹ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺫﻫﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺮﯾﺒﻮﻧﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ، ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﻫﺮ ﮐﺸﻮﺭ، ﻣﺎ ﺑﯽﺧﺒﺮ ، ﺭﻭ ﺑﻪ ﺑﯽ ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﮔﻤﺎﺭﺩﻩ ﺍﯾﻢ." ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ی ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﻣﺮﻭﺩﺷﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺷﻬﺮﻣﺎﻥ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ!؟ "
ﺍﯾﻦ ﻫﺠﻮﻡ ﻗﺎﺗﻼﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ، ﮐﻪ ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺷﻬﺮ ﻫﺴﺘﯿﻢ، ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ، ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﻣﺎﻥ ﺭﯾﺸﻪ ﮐﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﯾﮏﺭﻭﺯ ﮐﺘﺎﺑﻔﺮﻭﺷﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﯿﻢ. ﺭﻭﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ ﻓﺮﺩﺍ ﺭﻭﺯ، ﻗﺮﻋﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﮐﺪﺍﻡ ﯾﮏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺗﯿﻎ ﺑﯽ ﺧﺒﺮی ﮔﻠﻮﯼ ﮐﺪﺍﻡ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﯾﺪ.!!!
دﺭ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﻨﻤﺎ، ﻫﻢ به ﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺫﻫﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﺎﯾﻞ ﺭﻭﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻧﯿﺰ ﻣﺴﺎﯾﻞ
ﺭﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮔﯿﺮ ﻭ ﺩﺍﺭ ﻃﺮﻕ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺍﻗﺴﺎﻡ ﭼﺎﻟﺶ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ، ﺯﻧﺪﮔﯽﺳﯿﺎﺳﯽ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻭ ... ﺭﺍ ﭘﯿﺶ ﺭﻭﯼ ﻣﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﭘﺎﺭﭼﻪﺍﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭﺵ ﮐﻮﺑﯿﺪﯾﻢ ﻭ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ، ﺳﺮ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪﺳﻮﯼ ﺳﻨﮕﻔﺮﺵ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺧﻢ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﺍﺯ جلوﯼ ﺍﯾﻦ ﺟﺴﻢ ﺑﯽ ﺟﺎﻥ ﺭﺩ ﺷﺪﯾﻢ ﻭ ﮐﮑﻤﺎﻥ ﻧﮕﺰﯾﺪ. آﺛﺎﺭ ﺑﯽ ﻣﺎﯾﻪ و ﺑﯽ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﻫﺎﻟﯿﻮﻭﺩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﻭ ﺣﺘﯽﺳﺎﻋﺘﯽ ﻭﻗﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ آثار ﻣﺮﻏﻮﺏ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺘﺎﯾﺶ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺩﺍﺧﻞ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ کنیم. ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﺎﺩﺭ ﺳﯿﺎﻩ ﺍﺯ ﻗﺎﻣﺖ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺷﻬﺮﻣﺎﻥ ﺑﺮ ﮐﺸﯿﻢ ﻭ ﺗﺼﻮﯾﺮﯼ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻤﺮﻧﮓ ﺑﺮ ﭘﯿﮑﺮﻩ ﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﺤﻞ ﺍﺷﺎﻋﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﻫﻨﺮ ﻣﻌﻨﺎﺩﺍﺭ ﺗﺮﺳﯿﻢ ﮐﻨﯿﻢ !! ؟؟
ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﻗﻔﺴﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﺮ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﮑﻮﺑﯿﻢ ﻭ ﯾﺎﺭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﯾﺸﺎﻥ ﺑﻨﺸﺎﻧﯿﻢ ؟ !!
ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺑﺮﯼ ﮐﻒ ﺁﻟﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﻭ ﭼﻬﺮﻩ ﯼ ﻏﺒﺎﺭﮔﺮﻓﺘﻪ ﯼ ﺷﻬﺮﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻏﺒﺎﺭﻫﺎﯼ ﺗﺎﺭﯾﮏ، ﺑﺰﺩﺍﯾﯿﻢ !!؟
ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻔﻬﺎﻧﯿﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻓﻘﻂ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺟﺴﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﮕﻨﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﺣﯽ ﻧﯿﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺟﻼ ﺩﺍﺩﻩﺷﻮﺩ، ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﺍﺯ ﻗﻔﺲ ﺭﻫﺎﻧﯿﺪﻩ ﺷﻮﺩ، ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ؟!! ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ اﻧﮕﺸﺖ ﺍﺯ ﮔﻮﺵ ﺑﺪﺭ ﺁﻭﺭﯾﻢ، ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﯿﻢ، ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺷﻬﺮﻣﺎﻥ ﺑﺮ ﮔﯿﺮﯾﻢ ﻭ ﮐﻤﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺷﻬﺮﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﯿﻢ ؟؟ !!
ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ ...
مینا شعبانی با سلام و تشکر بخاطر این که درباره سینما نوشتید اقای ظهرابی . خیلی از مردم بخاطر این جریان ناراحتن ما همه دوست داریم سینما دوباره باز بشه امیدوارم دوباره مطالبی بنویسید و نظراتتون رو درباره سینما بگید و همه بشینیم با هم یک فکر چاره کنیم