فرهنگ و آموزش از مقولاتی هستند که همیشه روند رو به رشد داشته و برگشت ناپذیرند. از لازمه های پیشرفت فرهنگی و توسعه آموزشی در هر جامعه ای، دسترسی آسان به مراکز آموزشی و تسهیل شرایط تحصیل است که در همین راستا، تأسیس دانشگاههای آزاد اسلامی و پیام نور با هدف تأمین نیروی انسانی متخصص، آشنایی با علوم نوین، ارتباط مستمر با مراکز علمی و پژوهشی معتبر داخلی و خارجی، ایجاد نشاط و پویایی در جامعه و ارائه چهره ای جدید از شهر صورت گرفته است.
حضور گسترده دانشجویان با خرده فرهنگ های متفاوت و قومیت های مختلف در شهرهای کوچک، از عوامل اصلی تبادل و پیشرفت فرهنگی بوده که مقایسه قَبل و بَعد از تأسیس این واحدهای اموزشی  در شهر ما، هضم این موضوع را آسان تر می کند.
حداقل دراین شهر، حضور چندین هزار دانشجو و ایجاد رشته های جدید تحصیلی، باعث گردید تا با ساخت دانشکده های مختلف در حاشیه های شرقی و غربی شهر و تأمین ملزومات اولیه ساخت و ساز مانند آب، برق، گاز و … روند رشد ناهمگون و طولی شهر کندتر گردیده، دکوراسیون و جلوه بهتری از شهر را شاهد بوده و توزیع خدمات را به صورت منطقی تر داشته باشیم و دیگر مرودشت را شهری تک خیابانی ندانند که بخشی از آن را مدیون همین بسط و گسترش فضاهای آموزشی هستیم.
هنوز خاطر شهروندان از بحث های مربوط به نام تخت جمشید مکدر بوده و خواسته آنان بر لزوم بکارگیری نیروهای بومی در واحدهای جدید پتروشیمی محقق نگردیده که خبر الحاق و انضمام واحد علوم تحقیقات به دانشگاه آزاد اسلامی شیراز به مثابه  “شکستی دیگر” از دل کارنامه مسئولین امر سر برآورد.
اگر بپذیریم که دانشگاه آزاد بخشی از درآمدها و بودجه خود را صرف ساخت و توسعه واحدهای آموزشی جدید و ارائه خدمات بهتر به دانشجویان می کند، در واقع با این تغییر، کلیه انتصابات و مدیریت های مالی و اموزشی را از مرودشت گرفته و تقدیم واحد شیراز کرده ایم.
شاید پیش زمینه این فرصت سوزی را باید در روزهایی جستجو کنیم که بسیار ساده و آسان، مدیریت این واحد عظیم آموزشی را از متخصصین واجد شرایط شهر گرفته به یکی از معاونین سابق دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز سپرده ایم و این همان دردیست که شهروندان محترم این شهر، در بسیاری از حوزه ها از آن رنج می برند.
با علم به این موضوعات، فهم این موضوع بسیار ساده می شود که تلاش نمایندگان شهرهای بویژه کوچک و سعی و اهتمام آنان برای اخذ مجوز تأسیس دانشگاه های جدید در حوزه انتخابیه ، به واقع ” یک بازی  دو سر برد ” است که هم پاسخگوی مطالبات شهروندان بوده و هم کارنامه آنان را وزین تر می نماید که تا همین جای کار هم از چند شهر استان که صاحب دانشگاه دولتی شده اند عقب مانده ایم.