یکی از درگیری های ذهنی و چالشهای فکری ما مرودشتی ها ، "نام و نان " پتروشیمی بوده که به عنوان یک بحث ، جَدل، شعار و وعده ، قدمتی به طول تاریخ انتخابات در این شهر دارد.
از انتهای محله امیراباد تا پتروشیمی کمتر از 4 کیلومتر فاصله است و بقول قدیمی ها " اگر دست دراز کنی  به دیوار آن میخورد " اما بوی نامطبوع و هوای الوده و مسموم ان ، مهمان ناخوانده دستگاه تنفسی و ریه های تمام شهروندان است و به همین دلیل ، احساس مالکیت ، کمترین حق قانونی و عرفی شهروندان بوده که مزین نمودن فازی از این پروژه بنام شهدای گرانقدر مرودشت  را،  تنها میتوان به  ادای دینی از سوی مسئولین در قبال اراده و خواست عمومی ساکنین این شهر تعبیر نمود.
اگر در پایان هر شیفت کاری ، قطاری از اتوبوس ها را که به سمت شیراز در حرکت هستند با تعداد کارگران مرودشتی شاغل در این مجموعه مقایسه کرد ، اگر فشاری که در جهت تامین اب و برق و.....این مجتمع عظیم بر گُرده کشاورز وصنعتگر و شهروند مرودشتی وارد میشود برآورد نمود، اگر در نظر گرفت که روز به روز بر تعداد مبتلایان به بیماری های تنفسی و ریوی در شهر افزوده می شود، اگر در نظر گرفت که  به دلیل محصور ماندن دشت مرودشت بین کوهها و استاندارد نبودن سیستم تهویه  و تصفیه هوای پتروشیمی ، همیشه مجموعه ای از سموم  در هوای این شهر  جریان دارد و کم کم ، وقت ان رسیده که ما نیز مثل کلانشهرها  با هوای پاک خداحافظی کنیم و اگر در نظر گرفت که به گفته کارشناسان میراث فرهنگی ، انتقال همین سموم با وزش باد تا دامنه کوه رحمت و بارش باران اسدی در فصل زمستان ، ازمهمترین دلایل تخریب تخت جمشید به حساب می اید و نه تنها انسان ، که سنگ این منطقه هم از مضرات پتروشیمی بی بهره نبوده ، انگاه نه تنها  "نام" که  "نان"  پتروشیمی هم از حقوق مردم این شهر به حساب می اید.
شاید عملکرد مدیران و مسئولان رده بالای این مجموعه صنعتی در ساخت پارک چند صدمتری !!! و یا وعده ساخت پارک چند هکتاری در هنگام گرفتن تاییده های کیفیت مانند  ایزو ((iso خود گواهی روشن بر این مدعا ومُهر تاییدی بر این مطلب است که پتروشیمی ، حیاط خلوت هیچ شهردیگری در استان نبوده و نیست تا از قِبل آن ، نیروی کار خود را بکار گمارند .
حال که از تولیدات این مجموعه صنعتی ، تمامی استانها متنعم شده و سود میبرند ، حداقل با توجه به اینکه مرودشت و مرودشتی ، میزبان مضرات و سموم آن است ، این حق را برای جوانان مستعد شهرمان قائل هستیم  که اولویت اول اشتغال در این واحد باشند و همانطور که رفتار مرحوم جلیل رشیدی که پای بستن و تعطیلی این مجموعه ایستاد تا در درصدی از منافع انرا به درامدهای شهر اضافه نماید (نقل از دوستان) کمکاری و قصور مسئولین فعلی شهر در اهتمام و پیگیری این موضوع نیز از حافظه شهروندان پاک نخواهد شد.

mddabiri@yahoo.com