اینجا مرودشت است و مانند هر شهر نوظهور دیگر، قوانین مخصوص به خودش را دارد. این جا بانک های شهر، رأس ساعت یک بعداز ظهر درب بانک را بسته و مشتریان را پشت در می گذارند! برخی از پزشکان، بیماران خود را گروهی وارد اتاق کرده و در حضور سایرین ویزیت می کنند!

میوه فروشی ها، دو سوم پیاده رو ها را اشغال می کنند! تعمیرات ابنیه و ریختن نخاله های ساختمانی در معابر عمومی به هر نوع و شکل آزاد است! و البته انتخاب مسافر توسط برخی تاکسی های محترم و به قول معروف «چاق و لاغر کردن مسافرین در راه مانده» مجاز است!!!

برای پی بردن به صحت این ماجراها لازم نیست لباس کارآگاهان را به تن کرده و ذره بین بدست بگیرید. کافی است جلو ساختمان شهرداری – که از بد ماجرا و با یک واسطه(سازمان تاکسیرانی) متولی حمل و نقل درون شهری نیز هست- ایستاده و با شهامت به یکی از تاکسی ها بگویید « سر ژیان» و یا «سر بیست متری»! آن وقت است که شستتان خبردار می شود که مسافران محترمی که مسیر یک کورس دارند، فاقد کیفیت لازم بوده و راهی بدرون تاکسی های زردرنگ ندارند.

این که این ماجرا از کجا و توسط کدام شیر پاک خورده ای شروع و بدل به «عرف محکم تر از قانون!» شده است چندان مهم نیست آنچه مهم است و باعث سردرگمی و آزار شهروندان شده است، ادامه این روند و اکراه تاکسیداران محترم از سوار کردن مسافرینی است که مسیرشان کوتاه بوده و اصطلاحا «مسافر یک کورسی» هستند.

برابر بند ۱ ماده ۸ آیین نامه اجرایی قانون الحاق یک تبصره به ماده واحده قانون راجع به تمرکز امور مربوط به تاکسیرانی: امتناع از حمل مسافر یا حمل مسافر با شرایطی خارج از مقررات، تخلف محسوب و مرتکبین تابع تصمیمات هیات انضباطی می باشند.

با احترام به قاطبه تاکسی داران شریفی که صبورانه و بی ادعا بار ترافیک شهری و حمل و نقل مسافران را بدوش دارند به سراغ ایشان رفتیم تا دلیل برخی از تاکسی های شهر در سواری ندادن به اینگونه مسافرین را بدانیم.

در گفتگو با برخی تاکسیداران متوجه شدیم که دلیل سوار نکردن مسافرین یک کورسی از سوی ایشان متفاوت است: برخی کمبود پول خورد را بهانه کرده و می گویند چون پول خورد نداریم سعی می کنیم مسافرینی را سوار کنیم که کرایه شان رند تر است و نیازی به برگرداندن پول خورد ندارند.

برخی دیگر صرفه جویی در مصرف سوخت، کاستن از استهلاک ماشین و فشار کمتر بر اعصاب خود را بهانه کرده و می گویند: با این هزینه های گزاف تعمیرات گیربکس و کلاچ و درب و … به نفع ماست که کمتر ترمز کرده و درب خودرومان کمتر باز و بسته شود! برخی هم ترافیک و نبودن فضای مناسب در مرکز شهر برای توقف تاکسی ها را بهانه سوار نکردن اینگونه مسافرین می دانند.

به نظر نگارنده با راه اندازی یک باجه تهیه و توزیع پول خورد(که می تواند پول خورد مورد نیاز تاکسی ها را از طریق تعامل با کمیته امداد، بهزیستی، آموزش و پرورش و یا شعب بانکی تهیه نماید) در یکی دو ایستگاه اصلی شهر، علاوه بر اشتغالزایی ناشی از صرافی پول خورد برای یکی دو جوان جویای کار، معضل کمبود پول خورد تاکسی ها نیز قابل حل است.

در زمانه ای که بشر برای جبران کمبود منابع معدنی و عناصر مورد نیاز خویش، به سیارات دیگر چشم دوخته است، غلبه نکردن بر معضلی به این کوچکی مایه ی سرافکندگی است.

اما آن چه که در این میان جای پرسش دارد جایگاه نهادهای متولی و مراکز ناظر بر فعالیت تاکسی ها است که صرفنظر از دلایل یاد شده، هدف اصلی برپایی ناوگان حمل و نقل عمومی در شهرها را که همانا «جابجایی نظام مند و بدون وقفه مسافر» در مسیرهای تعریف شده و قانونی است را به تاکسیدران محترم –بویژه آنان که درب خودرو خویش را به روی مسافرین یک کورسی بسته نگه می دارند- گوشزد کرده و بر حسن فعالیت آنان نظارت کنند.

واقعیت این است که مشکلات اقتصادی و گرفتاری های روزمره، گریبانگیر همه اقشار جامعه است و اگر قرار باشد برخی از تاکسیداران محترم، با بهانه های ذکر شده، مسئولیت قانونی خویش را فراموش کرده و دست به تفسیر قانون بزنند، دیگر سنگ روی سنگ بند نشده و هر شهروندی به خود اجازه می دهد قوانین ناظر بر فعالیت را به نفع خویش تأویل و دستکاری نماید.

این پرسش همچنان پیش روی اداره تاکسیرانی شهر مرودشت است که چه کسی و چگونه باید جلوی انتخاب سلیقه ای مسافرین شهر گرفته شده و مشکلات اینگونه حمل و نقل عمومی شهر مرودشت برطرف گردد؟