نسبت ما با اين شعار چيست!
همه ما اين شعار را به كرار ديده و شنيده ايم كه «شهر ما، خانه ما» اما چند نفر از ما به حقيقت اين شعار پي برده و واقعا شهر خود را خانه ي خود به حساب مي آورد!؟ بگذريم كه برخي اجاره نشين هستند و برخي هم بي خانمان!
شايد شما هم ديده باشيد افرادي را كه در نهايت بي توجهي وقتي در حال عبور از كوچه و بازار هستند ودر حال تناول چيزي، به راحتي پوست خوردني و تنقلات خود را در همان جايي كه هستند مي اندازند بدون اينكه به اطراف خود نگاه كنند تا سطل زباله اي بيابند! و يا آن را پيش خود نگه دارند تا سطل زباله اي پيدا كنند يا با خود به منزل برده و در سطل زباله بيندازند.  برخي هم از كنار سطل زباله مي گذرند و طبق عادت هميشگي خود، زمين را بر سطل زباله ترجيح مي دهند! متاسفانه بايد گفت اين پديده تنها شامل كودكان و يا افراد كم سواد و بي سواد نمي شود، حتي افراد به ظاهر با فرهنگ و تحصيل كرده هم  در ايجاد اين پديده كه ارتباطي هم با فرهنگ شهرنشيني ندارد، سهيم هستند و ذره اي احساس مسووليت در قبال نظافت شهر خود ندارند! به راستي نسبت ما با اين شعار قديمي چيست؟!
وقتي از كنار جوب هاي  شهرداري در كوچه ها و خيابان ها عبور مي كني بوي تعفن زباله هاي انباشته شده در آن ها رنگ از چهره مي برد و يا زماني كه از مقابل ميوه فروشي ها و لبنياتي ها مي گذري طويل ترين سطل زباله ي  آن ها پياده روها و جوب هاي شهرداري است و به راحتي پسمانده هاي خود را در آن ها مي ريزند و منظره ي بسيار قبيحي را به وجود مي آورند و كسي هم به آن ها كاري ندارد!!
شهر زماني كه مناسبت هاي مذهبي فرا مي رسند (چه اعياد و چه ايام سوگواري ها) نيز چهره ي ديگري به خود مي گيرد و برخي عاشقان و محبان اهل بيت (ع) در نهايت بي توجهي زمين را با ظروف يكبار مصرف سفيد پوش مي كنند!
از آن طرف هم سواره رو ها را مي بيني كه هر چه مي خورند زباله اش را از شيشه ماشين به خيابان ها  پرتاب مي كنند. فرقي هم نمي كند كه ماشين مدل بالا سوار باشند يا مدل پايين!!
بدون اينكه بخواهيم براي چنين پيشامدهايي كه از فرهنگ شهرنشيني به دور است (به ويژه در اين دهكده جهاني كه اين مسأله از پيش پا افتاده ترين مسائل است وجريمه هايي هم براي اينگونه افراد در نظر گرفته مي شود) به دنبال پرتقال فروش باشيم، نبايد ضعف نهادهاي نظارتي به ويژه شهرداري را در اين مورد از نظر دور داشت كه با جديت بيشتر افراد را ملزم به رعايت نظافت شهري كنند و در مواردي هم جريمه هايي در نظر گرفت تا افراد تحت فشار قانون آداب شهري را به جا آورند و از آن طرف براي كساني كه به نظافت شهر اهميت مي دهند پاداش در نظر گرفت.
از سويي ديگر آيا خود شهروندان نيز نبايد با خود انديشه كنند كه آيا صحيح است با وجود اينكه در كشور و شهري زندگي مي كنيم كه داراي قدمت و تمدن چندين هزار ساله است و نيز داراي ديني هستيم كه اهميت زيادي به امر نظافت مبذول داشته، رعايت نظافت كه يكي از مظاهر و آداب فرهنگ شهر نشيني است را ناديده بگيريم! وعده ي قليلي هم كه خود را ملزم به رعايت اين امر مي كنند مورد تمسخر قرار داده و نگاه متعجبانه اي به آن ها انداخت و به قول امروزي ها اين كار آن ها را “سوسول بازي” ناميد؟!!
چه خوب است اگر اين شعار را دوباره زنده كنيم  و با عمل به آن، فرهنگ خود را به رخ ديگران بكشيم كه بدون اجبار و فشار هم قوانين را رعايت مي كنيم و واقعا” شهر ما، خانه ماست”.