علیرغم انکارناپذیر بودن رشد و توسعه پس از انقلاب ، شهر مرودشت با همه پتانسیل های بالقوه ای که دارد در روند توسعه خود همچنان از نقاط محروم کشور محسوب می شود که در مقایسه با نواحی مشابه خود در کشور ، وضعیت مناسبی ندارد.


بررسي و شناخت وضعيت توسعه شهرستان ها ، قابليت ها و تنگناهاي آن از اهميت بسزايي برخوردار است. آگاهي از نقاط ضعف و قوت، نوعي ضرورت ، جهت ارايه طرح ها و برنامه ها به حساب می آید. استفاده از شاخصهاي اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و سلامت و بهداشت، معيار مناسبی براي تعيين جايگاه واقعی هر ناحیه و همچنين عاملي در جهت رفع مشكلات و نارسائی هاي مبتلابه برای نیل به رفاه اقتصادی و اجتماعی می باشد .


شهر مرودشت با وجود برخورداری از منابع طبیعی فراوان ، تنوع آب و هوائی ، اقلیم مناسب در بخش های کشاورزی ، باغداری ، صنعتی، گردشگری و استعداد و توانمندی های نیروی انسانی ، متاسفانه آنچنان که باید و شاید از نظر کیفی رشد نداشته است و رشد کمی خود را بایستی مدیون عواملی چون قرار گرفتن در شاهراه ارتباطی شمال -جنوب کشور و وجود دشت حاصل خیز با آب فراوانی است.


در طول دهه اخیر که پیشرفت های بسیاری در تمام زمینه ها در کشور رخ داده و اکثریت شهر ها از این منظر دچار تغییر و تحول بنیادی شده است اما متاسفانه در شهر مرودشت که به دلایل ذکر شده در فوق از نظر کمی در طول 78 سال از هیچ به دومین شهر استان تبدیل شده، از نظر کیفی از بسیاری از شهرهای همطراز خود عقب مانده است و در تامین زیر ساخت ها که از عوامل اصلی توسعه یافتگی است دچار کمبود های بیشماری است.


نکته تاسف بارتر آنکه مرودشت از توسعه متوازن شهر که از ابتدایی ترین شاخص های عدالت اجتماعی در شهر ها است هم نصیبی نبرده است و اندک عمران و بهسازی های انجام شده نیز در جاهای خاص شهر با اعمال نفوذ برخی از اعضای شوراها ی سه دوره در جهت تامین رای انجام شده است.


با نگاهی اجمالی به محله های محرومی همچون محمد آباد،علی آباد ،نفرآباد و امرآباد به این نکته پی میبریم که در قلب شهر دوم استان ،مدیران شهری واعضای شورا شهر چه امکانات و زیر ساخت هایی در جهت رفاه مردم این منطقه به ارمغان آورده اند؟؟


شاید برخی در پاسخ به این سوال احداث بلوار شهید چمران و راه اندازی خط تاکسی و اتوبوس و احداث پارک در بلوار چمران را توجیهی قابل توجه بدانند اما به راستی بیش از 50 سال سکونت شهروندان مرودشتی در این مناطق می گذرد و حق مردم این منطقه و نقاط محروم مرودشت بیش از این است و وضعیت کوچه های این مناطق و بهداشت محیط که از عوامل اصلی سلامت مردم است بسیار اسفبار می باشد.


براستی مسئولین امر هیچ با خود اندیشیده اند که مرودشت با آن پتانسیل بالا و ظرفیت های بی نظیر چرا اینقدر دچار روزمرگی شده است و در مقایسه با شهرهای مثل شیراز اینقدر عقب مانده است و بجای آنکه شاهد یک شهر اقماری برای شیراز با فاصله بسیار کم و دارای یک ارتباط دوطرفه باشیم و از نزدیکی به شیراز سود ببریم بیشتر متضرر هستیم و هرروز شاهد فرار سرمایه ها و ... باشیم؟


براستی آیا واقعا شهرداری مرودشت با جمعیت شهری حدود 130 هزار نفر نیازمند این همه پرسنل بعضا غیر متخصص و کارگر است که تامین حقوق ماهیانه پرسنل از بزرگترین دغدغه های شهر داری باشد؟


آیا واقعا فکر نمی کنید در طول سالیان گذشته برخی در جهت وامدار بودن به برخی و نه نیاز شهرداری نیروی انسانی بعضا غیر متخصص به شهرداری تحمیل کرده اند؟


14 سال از عمر شورای شهر به عنوان یک نهاد اجتماعی ناظر بر اعمال شهرداری می گذرد اما این نهاد اجتماعی تبدیل به یک نهاد سیاسی شده است که برخی بدون توجه به وظایف شورا غرق در افکار خود شده اند و نهاد شورا را نردبانی برای آینده خود و دیگران در جهت اهداف سیاسی می پندارند و شهر و توسعه متوازن شهر را از یاد برده اند.


تنور انتخابات شورای شهر و ریاست جمهوری در مرودشت هم همچون شهرهای دیگر گرم است و به مدد مردم شریف مرودشت و ایران تحقق منویات رهبر معظم انقلاب در راستای خلق حماسه سیاسی تا ماهی دیگر شکل می گیرد.


آنچه در این مقطع حساس مهم است این است که با انتخابی درست و اندیشمندانه و دور از قوم گرایی و شعار های فریبنده برخی از کاندیداها افرادی را انتخاب کنیم تا متخصص،متعهد و مدیر باشند و دور از اندیشه های سیاسی و مرید سیاسیون بودن در جهت اعتلای نام مرودشت تلاش کنند.


اما تحقق این شاخص ها،وظیفه منتخبین شورا را بیش از هر زمانی سخت تر می کند تا با اندیشه ای نو و انتخابی بهتر شهر مرودشت را از این بن بست توسعه نیافتگی نجات دهند و با انتخاب شهردار متخصص و متعهد و کاردان و غیر سیاسی و با تجربه که از وظایف اصلی شورا است و نظارت دقیق و تصمیم گیری مناسب و متناسب ،توسعه متوازن شهر را از اصلی ترین وظایف خود بدانند و در این راه تلاش کنند.